Neem contact op

Wil je meer weten over je mogelijkheden, neem contact met me op.

Mirjam Jansens

Harmelen, Utrecht

06 403 66 010

  • Black LinkedIn Icon
  • Facebook - Black Circle

Over Mirjam
 

Geboren in 1972, opgegroeid in Noord-Brabant, gestudeerd in Utrecht (geochemie). Pas op latere leeftijd mijn huidige partner ontmoet en samen hebben we een prachtige puberdochter.  We houden van buiten, bergwandelen, kamperen, fietsen, vuurtje stoken. Klimmen is mijn eigen sportieve passie, net zoals yoga en hardlopen, daarnaast heb ik nog mijn creatieve passie voor van alles zelf maken. 

Ik neem je mee

Mijn hele leven heb ik de behoefte gehad om mijzelf te blijven ontwikkelen (voor mijn volledige CV verwijs ik je naar linked-in (doe een contactverzoek). Mijn passie vond en vind ik in het begeleiden van anderen in hun leerproces, als jeugdtrainer, kliminstructeur, docent, als manager, coach, trainer en moeder, het stopt nooit.

In al die ervaringen neem ik je graag mee, luister ik, observeer ik, begeleid ik jou, laat ik je (weer) voelen, laat ik je contact maken met jouw jij, je lijf, je grenzen, je eigen stilte, geef ik je de ruimte om te ervaren en te voelen, wat van jou is en van de ander. Wat je vast kunt pakken en wat je los mag laten. Met jou alleen of in het team.

Luister naar jezelf

In mijn zienswijze gaat het er niet om dat je jezelf moet of wilt veranderen, het gaat er vooral om dat je leert luisteren naar je eigen stiltes en stormen en achterhalen waar ze vandaan komen en wat ze je willen vertellen. En vanuit die optiek is het mogelijk om voor jezelf een ander besluit te nemen. Vanuit een onbewust besluit naar een bewust besluit. Niet omdat je het altijd zo doet, maar omdat je ervoor kiest.

Van weer gaan voelen, naar grenzen, naar hoe vertaal je dat

Levend in een maatschappij die vooral gedomineerd wordt door het cognitieve, had ik zo het mijzelf voelen behoorlijk naar de achtergrond verdrongen. We praten regelmatig 'over' ons gevoel, maar daarmee leer je niet te luisteren naar je lijf naar je eigen gevoel. 

Hoe anders is dat wanneer je met z'n tweeën, in een vrijwel verlaten omgeving met weinig menselijke prikkels, samen aan een lange klimroute begint. Het begint al met op weg gaan, om bij de route te geraken, tijdens die aanloop word ik geconfronteerd met verschillende delen van mijzelf. Het vrije kind dat als het ware de berg op rent en niet kan wachten om te beginnen! De volwassene in mij die het gesprek aangaat over de juiste vaardigheden, risico inschatting, weer, tempo, materiaal, uitrusting. De ouder in mij, die vertrouwen heeft dat ik dit kan, die de kriebels in de buik ook voelt. 

Maar ook het kritische stuk in mij en de angst. Kan ik dit wel. Dan zie ik ineens die berg daar voor mij liggen, ruig, steil, ongenaakbaar. En vraag mijzelf af, kijkend naar de wand waardoor we weer naar beneden moeten en die er ondoenlijk uitziet, wat ik hier doe en of het niet beter is om er niet aan te beginnen. Om vervolgens diep in te ademen en mijzelf te voelen met alles wat er is en niet is, mij gedragen en gesteund te voelen en weer terug te komen bij mijn volwassen stuk, in het hier en nu, te blijven en uit te spreken: "Ik heb er vertrouwen in, ik kan dit, ik vertrouw op mijzelf en op mijn klimpartner. 

Ik vertrouw!"

Zou ik blijven hangen in mijn angst-stuk, dan zou ik omdraaien en niet eens aan de route beginnen. Het vraagt dus wat van mijzelf om hiermee om te gaan. We kennen allemaal een dergelijke dialoog die zich in ons afspeelt.

Wanneer ik dan eindelijk onder aan die route sta, stijgt de spanning opnieuw. En opnieuw loop ik datzelfde pad door mijn binnenwereld. Zodoende ga ik op pad en zet ik die eerste stap, omhoog. Wat er vóór mij ligt weet ik niet, ik kan alleen erop vertrouwen dat ik de bagage heb om deze tocht tot een goed einde te brengen, samen met mijn klimpartner. Ieder stap is een haarfijn balanceren op mijn grenzen, wat voelt goed, wat kan wel en wat niet, wat is spannend en vraagt om mijzelf toe te spreken. Mijzelf uitdagen. Wat is te spannend en vraagt om een stap terug te doen. Mijn grenzen overschrijden heeft consequenties, dat kan en mag niet. Ik ben zorgvuldig, heel zorgvuldig. En zo dans/klim/loop/wandel ik langs mijn grenzen. Respectvol, dankbaar!

Dit is mijn ingang! Mijn ingang naar voelen en opnieuw contact maken met mijn lijf in balans met mijn hoofd. Mijn reis om ook in het dagelijks leven mijn grenzen te respecteren. Hoe doe jij dat?

Van (on)bewuste patronen en overtuigingen

Alleen hoe verander je je eigen onbewuste overtuigingen en patronen? Dat kost tijd, veel tijd. En de bereidheid om er mee aan de slag te gaan, te gaan onderzoeken, kleine stappen te zetten om soms ook weer onderuit te gaan.  De ene glijpartij wat heftiger dan de andere. Een van die momenten waarop ik flink onderuit ging, resulteerde in een burn-out. Zo raakte ik uit mijn versnelling en kwam tot een volledige stilstand. Een onbekend en onontgonnen gebied.

Wat volgde was stilte, en toen heel lang niks, en langzaam, heel langzaam volgde de acceptatie, volgde het voelen weer. Leerde ik weer luisteren naar de signalen, naar mijn lijf. Leerde ik mijzelf serieus te nemen. Leerde ik te luisteren naar en contact te maken met mijn verlangens en mijn gevoelens. Bracht ik balans tussen hoofd en hart. Kon ik mijn passie integreren met mijn diepste verlangens. Zo is Conglomiraat ontstaan! 

Ook ik heb op dit pad een aantal leermeesters mogen ontmoeten die met mij meegelopen zijn, sommige letterlijk. Ik dank hen voor de inzichten en het vertrouwen. Weet dat je het niet alleen hoeft te doen! Het gaat om die eerste stap. Als je het echt niet meer weet, mag je dan om hulp vragen? En mag je erop vertrouwen dat je dan gedragen wordt.